Asimetrik Yüz Düzeltilir Mi? Bir Anın İçinden
Yüzümdeki asimetriyi hiç sevmedim. 25 yaşıma geldim, ama bu his hiç değişmedi. Bazen aynada uzun uzun kendimi incelerim, ne zaman gülümsesem sağ tarafım sol tarafımdan biraz daha farklıdır. O ince çizgi, o ufak farklılık, bazen öylesine gözümün önündedir ki, onu düşünmekten başka bir şey yapamam. Kayseri’de yaşamam, çevremin bana bakışlarını hiç değiştirmedi. Ancak ben, kendimi hep bir eksiklik hissiyle gördüm. “Asimetrik yüz düzeltilir mi?” diye bir soru, bazen günümü karartabilir, bazen de bir umut ışığı olurdu.
Bir Gün, Bir Karar
O gün, hava beklediğimden daha sıcak bir yaz sabahıydı. Erken kalkıp kahvemi içmek için pencereye oturmuşken, telefonumda bir reklam gördüm. “Asimetrik yüz düzeltilir mi?” diye yazıyordu. Bu tür şeylere hemen inanmam, ama nedense birden fazla defa gözümün önüne gelince, bir merak sardı beni. İnsanlar, böyle şeyler hakkında düşününce kalbinin atışını biraz hızlandırıyor, değil mi? İşte öyle bir andı.
Kendi yüzümü hatırlıyorum, aynada bakarken hemen kendime soruyordum: “Bunu gerçekten istiyor muyum?” Ama yanıt, kafamda hep belirsizdi. Gözlerimde bir umudu barındırırken, yüzümdeki eksikliği görüyordum. İçimdeki o yavaşça büyüyen heyecan, tüm duygularımı bastırmıştı. Ne olursa olsun, bir değişim arayışı, insanın kendini yeniden keşfetmesi gibiydi. Bu, sadece fiziksel bir değişim değil, ruhsal bir yolculuk da olabilirdi.
O Anki Duygular
Duygularım, karmaşık bir hal almıştı. Bu, bir yandan beni korkutuyor, diğer yandan heyecanlandırıyordu. Ya istediğim gibi olursa? Ya her şey değişirse? Bir taraftan düşünüyordum, “Hayır, belki de olduğum gibi olmalıyım. Aslında kimse fark etmez. Neden bu kadar kafaya takıyorum?” Ama öbür tarafta bir başka ses vardı. “Ya değiştirebilirsen? Ya bir şeyler değişirse?”
Her zaman kendi içimde savaşlarım oldu. O yüzü sevmediğim zamanlar, aynada farklı bir insan gibi görüyordum kendimi. İnsanların bana bakışları, çok da farklı değildi belki. Ama ben, yine de bir eksiklik hissediyordum. O yüzden işte, bir karar verdim ve araştırmaya başladım. Yüzümdeki asimetriyi düzelten yöntemleri okumaya başladım. Operasyonlar, dolgu maddeleri, lazerler… Her birini gözden geçiriyor, bir yandan da kafamda binlerce düşünce uçuşuyordu. Belki de hepimizin aradığı şey, sadece bir düzene girmemizdi. Yüzümüz, kendimizi tanımanın bir yolu, belki de bu yüzden bu kadar önemliydi.
Bir Anlık Değişim
Sonunda, randevu aldım. Bir kliniğe gittim, ama içimde o kadar çok duyguyu barındırıyordum ki. Üzerimdeki gerginlik, bir türlü geçmedi. Hiç beklemediğim şekilde, o kadar huzursuz oldum ki, sanki yaptığım şeyin geri dönüşü olmayacak bir adım olduğunu fark ettim. İçimden bir ses “Belki de olmalıydı, belki de değişmelisin,” diye fısıldıyordu. Ama diğer taraftan, bir başka ses “Hayır, sen kendin gibi olmalısın. Neden bu kadar kendini değiştirmeye çalışıyorsun?” diyordu.
Düşüncelerim uçuşuyor, kararsızlık içindeydim. Ama bir şey kesinlikle belliydi: İnsanlar hep birbirini değiştirmeye çalışıyorlar. Ya da bazen, sadece kendilerini daha iyi hissetmek için bir şeyler yapıyorlar. Yüzdeki asimetri, belki de sadece benim için önemliydi. Kimse bana “Bunu değiştir, şunu yap” dememişti. Belki de sadece içimdeki eksiklik hissini bir şekilde dindirmek istiyordum. O an fark ettim ki, bu sadece fiziksel bir değişim değil, ruhsal bir özgürlük müydü?
Sonuçta Ne Oldu?
Sonuçta, o günden sonra bir değişiklik yapmadım. Operasyon düşündüğüm kadar kolay değildi. Kafamda, “Yüzümdeki asimetri düzeltilir mi?” sorusu, hala yankı yapıyor. Ama bir yandan da düşündüm: Kim karar verebilir ki, yüzümüzün nasıl olması gerektiğine? Bu değişim, belki de sadece içimdeki eksiklik hissini dindirme çabasıydı. Ama yine de, zamanla fark ettim ki, aslında yüzümdeki o asimetri, kim olduğumu, ne hissettiğimi ve bu dünyada nasıl var olduğumu anlatan bir parça. Bu eksik, belki de beni ben yapan şeydi.
Son Söz
Hayat, bazen neyin doğru olduğunu bile anlamadan bir yolculuğa çıkmak gibi. Asimetrik yüz düzeltilir mi? Bilmiyorum. Belki de, her insanın kendini sevmek için başka bir yolu vardır. Önemli olan, kendini olduğu gibi kabul etmek ve buna değer olduğunu hissetmektir. Yüzdeki asimetri, belki de başka bir şeyin simgesidir: İçsel bir eksiklik değil, bir bütünlük arayışıdır. Ve ben bu yola çıktığımda, öğrendim ki, belki de asıl önemli olan, kendimizi nasıl gördüğümüzdür.